Thuis werd áltijd muziek gemaakt. Vader speelde gitaar en moeder zong. Toen ze als kind in haar bedje lag hoorde ze mzuiek doro het huis gaan. „Muziek is me met de pappalepel ingegoten. Mijn broer en zus, die wat ouder zijn dan ik, waren met hun gitaar én met zang aan het mee-musiceren. Ik mocht ook vaak meedoen en toen dacht ik: ik ga ook de muziek in.”

Het blijkt een voorspellende gedachte te zijn geweest, want 46 jaar later is het leven van Brigitte de Boer nog altijd in alle hevigheid verweven met muziek. ’t Zit in de genen van de familie: haar volle neef heet Mike del Ferro, een ook internationaal bekend jazz pianist.

„Het begon bij mij op mijn zevende jaar, toen ik op klassiek pianoles ben gegaan. Ik was de enige die klassieke richting op ging. De rest van de familie zat toen in de jazz, country en in de pop.” Niettemin werd er thuis met de familieleden naar hartenlust muziek gemaakt in allerlei stijlen. „’Music was my first love and it will be the last’ was een hit toen ik dertien was en het lijkt erop dat het écht zo is. Ik zal het altijd blijven zeggen. De liefdes in mijn leven zijn altijd weer weggegaan of, beter gezegd, doodgegaan eigenlijk. Mijn eerste man overleed in 2001, mijn tweede man in 2008 en toen ik dertien was, overleed mijn vader. Een cruciaal moment, omdat muziek enorm verweven was met mijn vader. Door die verdrietige periodes heb ik geleerd om muziek als troost en als uitingsvorm te gebruiken. Dat kan ik nu heel goed gebruiken bij mijn werk als zangcoach.”

Verliefd

Muziek is een taal, zegt Brigitte, een energie. Het kan je stemming bepalen. Je kan inééns ontroerd raken door een nummer. Muziek kan je tot op het bot raken. Dat is heel mooi. Maar ook omgekeerd: door zang en muziek kan je laten zien, hoe je je voelt. En wat je bezig houdt. Als je bijvoorbeeld verliefd bent, kan je je stemming erin leggen. Andere gevoelens ook.”
Op haar achttiende jaar ging Brigitte de Boer (53) naar het Hilversums Conservatorium. Daar studeerde ze zang en lichte muziek. Ze had les van de beroemde trompettist, arrangeur en orkestleider Jerry van Rooyen. Op haar eenentwintigste nam ze deel aan voorronde van Nationaal Songfestival (gewonnen door Maribelle)Brigitte deed entertainment in het Marriot Amsterdam als zangeres/pianiste en vele andere hotels volgden. Ze was ook backgroundzangeres in studio’s en werd steeds vaker gevraagd.
Wat ze écht wilde was zingen achter de piano. Zo kwam Brigitte in het optredens-circuit terecht en al gauw werd ze ook zangcoach.

Bevrijdend

„En dat doe ik nog altijd. Ik geef nog steeds zangles en begeleid op piano. Eigenlijk geef ik zang-coaching. Ik noem het coaching, omdat sommige mensen willen zingen, maar niet durven of dingen via zingen willen verwerken. Ook heb ik leerlingen die zich opgesloten voelen en zich door middel van zingen meer willen uiten. Dat gebeurt via bepaalde CVT-trainingen (Complete Vocal Training heet dat officieel, red). Daarbij leer je op een specifieke manier zingen.”
Muziek kan therapeutisch werken, vindt Brigitte de Boer. „Absoluut. Mijn muziektherapie is voor mensen die bijvoorbeeld niet bij hun emotie kunnen komen. Dan ga ik bepaalde dingen met ze doen. Ook klanken maken. Daar komen wel emoties bij los, waar ze dan iets mee mogen en kunnen. Ook genieten van zingen is een uitdaging. Ik ben geen psycholoog, maar kan mensen wel goed helpen. Ik heb door eigen ervaring geleerd dat zingen bevrijdend kan zijn. Daardoor kan ik iets doorgeven waar mijn cursisten wat aan hebben.”

Jamsessie

Dat doet ze: cursisten krijgen de gelegenheid om op te treden tijdens de jam voor een groter publiek. Onlangs was Brigitte te zien en horen tijdens een jamsessie in De Heeren van Maarssen. Daar stonden verschillende cursisten op het podium. „Een groot succes. Ik ga dat zeker herhalen. Niet alleen daar, ook op andere locaties. Ik werk ook veel samen met Paul Poulussen die de geestelijk vader is van de jamsessies in het Gooi. We tippen elkaar en schuiven elkaar optredens toe.”
Voelt ze zich nou zangcoach of zangeres? „Ik ben het allebei. Ik heb heel veel gewerkt voor Joop van den Ende en John de Mol en andere entertainmentbureaus. Op vele grote partijen heb ik gespeeld.”
Hoezeer muziek met haar leven is verstrengeld, bewijst ze wel met haar anekdote over een liedje van Barbra Streisand: „Wat verdriet betreft zal ik nóóit het nummer ’Papa can you hear me’ uit de film Yentl zingen. Dat nummer werd een hit toen mijn vader – ik was toen dertien jaar – overleed. De verbinding die Barbra had met haar vader, had ik ook.”